مانده بودم

     پشت پنجره های خالی از بودنت!

     توی تنهایی کوچه ای که

     سهمی نداشت از نگاه رنگی ات!

     مهتاب؛

         پشت ابرهای بی باران

         خواب بود...

     کوچه؛

         دل گرفته و سرد

         در طلسم تنهایی عشقی که

         سراب بود...

     تو آمدی!

     میان کوچه ای که

     چشمهایت را کم داشت...

     آمدی،

     با بارش مهربانی ات

     به چشمهایی که نم داشت!

     و نوازشگر دستهایت

     به خسته تنی که

     غم داشت!

     تقدیر؛

         دیدن برق چشمانت بود و

         بالیدن کوچه

         به ستاره اش...

     و تعبیر؛

         خواب منه خواب زده ای

         که تو بودی

         فرشته اش...

     چه خوب آمدی!

     چه خوب ماندی در پس نگاه ابری ام

     چه خوب بردی هوش از سرم

     با نگاهت،

     ای سبز چشم،

     گم می شوم با واژه ها

     مست می شوم در کوچه ها

     و دیگر منی نمی ماند

     که از تو بگوید!

     از تو و حال و هوایی آشنا...

     برای سرودنت،

     شعرهایم همه خیس

     واژه هایم همه ناب

     دستهایم همه ناز

     چشمهایم همه باز

     و منه کوچه نشین

     میان نقطه چین های دلم

     وا مانده ام...

     به دنبال ردپایت

     میان کوچه ها جا مانده ام

     صیاد دلم شدی و

     از نگاهت تیر خورده ام...

     آهای، صیاد... چه می کنی؟

                               شتاب کن!

     دستهای دلم بسته ست،

     نفسی باقیست،

                    بگیر و

                           خلاص کن...!

                       " کوچه "

مانده ام عجیب،

     گیج و مات،

   گنگ و خسته در سراب،

که در این هیاهوی رفتن

     نمی دانم چه شد که آمدی

و گفتی

     از آن تب و تاب

     از جام شراب

 شرابی که وامانده در شهد لبات

        و آن خواب...

نمی دانم چه شد که نوشتی

     از نقطه چین تا بغض شیشه

     گریانتر از اشک دو دیده

     همساز غربتهای کوچه

     و آشناتر از همیشه...

نمی دانم چه شد که ماندی

     در دل کویری طوفان زده

     اسیر نگاهی باران زده

     همراه با کوچه گردی های این شب زده

نمی دانم!

     نمی دانم چه شد...

                   " کوچه "

                               " راز "

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک 
شاخه های شسته باران خورده پاک،
آسمان آبی و ابر سپید،
برگهای سبز بید،
عطر نرگس، رقص باد،
نغمه شوق پرستو های شاد،
خلوت گرم کبوترهای مست،
نرم نرمک می رسد اینک بهار...
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشت ها 
خوش به حال دانه ها و سبزه ها 
خوش به حال غنچه های نیمه باز 
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز 
خوش به حال جام لبریز از شراب 
خوش به حال آفتاب...

     
ای دل من گرچه در این روزگار 
جامه رنگین نمی پوشی به کام 
باده رنگین نمی نوشی ز جام 
نقل و سبزه در میان سفره نیست 
جامت از آن می که می باید تهی است 
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم 
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب 
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکویی شیشه غم را به سنگ 
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ...

          " کوچه "

نشانی از تو ندارم اما نشانی ام را برای تو می نويسم...! 

درعصرهای انتظار، به حوالی بی کسی قدم بگذار! 

خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهايی شو! 

کلبه ی غريبی ام را پيدا کن 

کنار بيد مجنون خزان زده 

و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام، 

درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! 

حرير غمش را کنار بزن ، مرا آنجا در انتظار می يابی....! 

                   " راز "

ای تو جاری شده در قشنگترین دقایقم

ای تو با من آشنا ناجی قلب عاشقم

ای تو پیدا شده در لحظه التهاب دل

ای تو در سکوت شب بهانه های هق هقم

کسی مثل تو ، توی هرم نفسم جاری نشد

کسی جز تو به سرم دست نوازش نکشید

کسی مثل تو منو به ظلمت شب نسپرد

کسی قلب منو مثل تو به آتیش نکشید

" راز "

تاریکی بارون و عشق

تو کوچه فراوونه...

خاک بارون زده و بوی بهشت

راز کوچه همینه...

توی این کوچه دل

دیگه مهتاب نمیشه

هوای اینجا همش بارونیه

دل آسمون گرفته س همیشه...!

" کوچه "

دلتنگی چه حس بدی ست...

تنهایی چه حس دردناکی ست...

کاش پاره ای ابر میشدم و از دلم مهربانی می بارید

کاش نگاهم شرار نور میشد و مهتاب وار می تابید

کاش دلم آشتی میکرد و آشتی می داد

کاش دلم دل می بست یه نگاهی 

چه کلام کاملی ست دل بستن

چه کلام شیوایی ست دل سپردن 

و چه عاشقانه ست دلتنگ بودن

و من چقدر دلتنگ توام..!

" راز "

دوستت دارم چون تو را می خواهم و تو نیز مرا می خواهی

دوستت دارم همچو طلوع عشق در سحرگاه عشق

دوستت دارم بیشتر از آنچه تصور میکنی

دوستت دارم همچو رهایی پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمانها

همچو امواج دریا که آرام به کنار ساحل می آیند و آرام نیز به دریا می روند

همچو اواخر زمستان که شکوفه های بهاری باز می شوند

همچو غنچه ای که آرام آرام باز می شود و گل می شود

دوستت دارم همچو مهتابی که شب های تیره و تار را با حضورش

پر از روشنایی می کند

دوستت دارم همچو چشمه ای در دل کوه که آرام جاری می شود

بر روی زمین و تبدیل به آبشاری می شود که از دل کوه سرازیر می شود

                                   " راز " 

     ای به رنگ اشکهای گرم شمع

     ای نگاهت مرهم زخم بهار

     ای عبور تو غروب آرزو

     ای ز شبنم های رویا یادگار

                         کوچه دل با تو زیبا میشود

                         تو شفا بخش نگاه عاشقی

                         مهربانی، نازنینی، مثل عشق

                         با تمام شاپرکها صادقی

     چشم هایت خیس باران

     دست هایت حس نوازش

     قلب دریایی تو آرام و من

     پر نیاز و پر ز خواهش!

                         قلب من یک کوچه تاریک بود

                         با تو روشن شد، مثل ماهتاب

                         تو شدی راز شکفتن، من شدم

                         آن کوچه گرد کوچه های ماهتاب

     ای تماشای تو یک حس لطیف

     با تو خاک کوچه ها بارانی ست

     بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز

     در حصار عاشقی زندانی ست

                         قلب من تقدیم چشمان تو شد

                         عشق یعنی تا ابد آبی شدن

                         عشق یعنی لحظه ای بارانی و

                         لحظه ای شفاف و مهتابی شدن

     عشق یعنی لذت یک آرزو

     عشق یعنی یک بلای ماندگار

     عشق یعنی هدیه ای از آسمان

     عشق یعنی یک صفای سازگار

                         عشق یعنی زنگ تکرار نگاه

                         عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن

                         عشق یعنی قطره بودن سوختن

                         عشق یعنی راهی دریا شدن...

                                      " کوچه "

کی دوست داره...؟!

هیچکس!

کی برات میمیره...؟!

هیچکس!

کی دیوونته...؟!

هیچکس!

کی عاشق چشاته...؟!

هیچکس!

کی فداته...؟!

هیچکس!

میدونی من کی هستم...؟

آره خودمم ، همون هیچکس!

آره منم اون عاشقی که هیچی نداره ولی تنها داراییش قلب کوچیکشه که به تو هدیه داده.....

آره منم اونی که عاشقونه شعر چشاتو دوست داره....

همون هیچکسی که میخواد با تو باشه....

میخواد سر بزاره رو شونه هات...دست تو دستات...چشماشو ببنده و به تو تکیه کنه....

آره منم همون هیچکسی که ازت دوره ولی داره ثانیه به ثانیه به یاد تو زندگی میکنه....

آره منم همون هیچکسی که دلش واسه شنیدن صدات ، واسه دیدن چشات یه ذره شده 

ولی صبوری رو خوب از تو یاد گرفته.....

آره منم همون مسافر شب های بیکسی که تو شدی تک ستاره راهنماش.....

آره منم اون تک گل باغ آرزوهایی که تو باید بشی باغبونش....

آره منم همون هیچکس خالی و تنها که به امید همه کس بودن تو داره رسم پرواز می آموزه....

آره منم همونی که به امید چشمای باز تو ، چشمای خستشو بسته تا کمی آروم بگیره....

آره منم همون تک درخت شکسته باغ غم که با نفس شادی تو جوونه زدم و رشد کردم....

آره منم همون بانوی غروب که به امید طلوع روشنی تو داره سفر آغاز میکنه....

آره با تو هستم.....!

تویی که با نگاه سبز مخملیت دل کوچیکم رو زنده کردی....

تویی که شدی روشنی چشمم واسه نگاه به آینده....

تویی که دل منو گرفتی پیش خودت و دل مهربونت رو به من هدیه دادی....

امانت دار خوبی هستم عزیزم.... مطمئن باش خوب مراقب دل نازکت هستم.....

دوستت دارم قد تموم سرخی غروب خورشید ،

وقتی که داره تن داغشو به دستان سرد آب می سپاره.....!

                                  " راز "

ببار باران....

ببار بر تار و پودم

ببار امشب که امشب سوت و کورم!

ببار باران....

ببار که تشنه ام من

فقط امشب ،

همین امشب که بی کاشانه ام من!

ببار تا من بگیرم قطره هایت!

میان کوچه ام....پس کو صدایت؟!

ببار بر این همه سوز و گدازم

ببار که جان دهم،

دل را ببازم...

ببار بر "دلشکسته" ، دل نگه دار

ببار بر "راز" دل.... یار وفادار....

ببار که با تو اینجا مست مستم

ببار بر آتش دل ، اشک چشمم

ببار بر کوچه گرد کوچه ی عشق

بر آن که می نویسد دلنوشته ، از سر عشق

ببار باران....

همین امشب ببار،

امشب که خستم!

همین امشب که دل بر عشق بستم....

" کوچه "

عزیز راه دورم بی تو چه سوت و کورم

        بی تو به مفت می ارزم به دنیا زیر قرضم

قربونت برم الهی شاپرک امیدم

      روزنه ی امیدم ، خورشید دل طلایی ، قصیده رهایی

حالا که حرف دل و راه دلامون یکی شد

       آسمون در ستاره ی شبامون یکی شد

هر چی دارم مال تو ، باقی عمرم مال تو 

         شعر های عاشقونم اگه نمردم مال تو

ستاره ها رو هر چی شمرم مال تو

     توی قمار زندگی هر چی که باختیم پای من

هر چی که بردیم مال تو

     قربونت برم الهی عزیز راه دورم

 " راز "

ای رهگذر! ای ناشناس آشنایم!

من، شاعری هستم که دیوانم تو هستی!

سر خورده از ایمان پوچ آسمانها

روی زمین زنده، ایمانم تو هستی...

محکوم اگر هستم، به زعم شب پرستان

آزاده زندانبان زندانم، تو هستی...

" کوچه "

یک دنیا صبر میخواست و مهر

و تو چه با سخاوت هر دو را در برداشتی!

ای معنی سبز تمام کلام ناگفته ام

تو را تا هنگامی که نفسی در کنج سینه باشد

با تمام وجود و با دستان خالیم

خواهم پرستید....!

آسمان هم مهربانی نگاهت را وام گرفته

در ترنم باران و نم اشکت چه پاکی نهاده

اما دیدگان این همیشه غصه دار

باران چشمان تو را هرگز تاب ندارد

پس با دستانت مهربانت،

زدودن اشکها را برایم به ضیافت بخوان

تا بگویم با این لبهای ترک خورده از عطش عشق

تو را تا آن هنگام که جانی در بدن باشد

دوست خواهم داشت.....

 " راز "